اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن ، صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ ، فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ ، وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً ، حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا
پنج شنبه, 14 مهر 1401 - Thursday, 06 October 2022
کد خبـر : 243
تاریخ انتشار: دوشنبه, ۱۲ تیر ۱۳۹۶ ۰۳:۴۲

خضوع در نماز

مرحوم میرزا محمد تنکابنی می گوید:

من برای درک نماز صبح به نماز جماعت مرحوم شفتی می رفتم. ایشان زمانی که تکبیرة الاحرام قرائت می فرمود، به کلمه ی اللّه مدّ می داد.

من از شاگردانش سؤال کردم که در کلمه ی اللّه جای مدّ نیست، سید چرا مدّ می دهد؟ در پاسخ گفتند: ما نیز این امر را از ایشان سؤال کردیم، در جواب فرمود: زمانی که به کلمه ی مبارکه ی اللّه اکبر تکلم می کنم، از حالت اختیار بیرون می روم و این مدّ دادن اختیاری نیست.

سید همه ی نماز را با خضوع و تمام و با حزن و گریه قرائت می کرد و بر هر مستمعی واضح می شد که نماز او با نهایت حضور قلب است و در نوافل هم ذکر رکوع و سجود را سه دفعه می خواند و در زیر کف دست ها هم مهر می گذاشت.

خلاصه نماز آن بزرگوار در حضور و خضوع مانند نداشت و مستمع را هم به گریه می انداخت او مناجات خمس عشره را حفظ کرده بود و هر روز با حالت گریه آن را می خواند.

نظر شما؟  
+ 0
مخالفم + 0
Bookmark and Share
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

نوشتن دیدگاه